Mooi bly - een vertelling over angst en depressie

Recensie NBD | Biblion

2009-10-03T13:04:00.012+02:00

In dit debuut beschrijft Carol Limonard hoe hij op 51-jarige leeftijd in een ernstige depressie terecht komt en hoe het hem uiteindelijk na een lange strijd en na een gang door het hulpverleningscircuit lukt zijn leven opnieuw vorm te geven.

Voor de auteur heeft het schrijven over wat hem bezighoudt eerst vooral een therapeutische functie. Later ontwikkelt het zich tot een steeds belangrijker onderdeel van zijn leven. Het resultaat is een indringend, maar ook relativerend persoonlijk verslag over de verschillende kanten van de strijd tegen een veel voorkomende psychische aandoening, die de auteur succesvol wist af te sluiten. Niettemin is Limonard ervan overtuigd dat het voorkómen van een depressie de beste remedie is. Met dit boek hoopt hij daaraan een bijdrage te leveren.

Een prettig leesbaar boek, vooral interessant voor lezers die persoonlijk of in hun omgeving een depressie hebben meegemaakt.

Drs. N.P. Aders

Boekbespreking

2009-07-06T13:57:00.012+02:00

Kort, krachtig, schijnbaar luchtig
Over Mooi bly van Carol Limonard

door Tineke Calf

Mooi bly gaat over de depressie, de angst en de paniek van Carol Limonard. In een raamvertelling maakt de schrijver zijn zoon deelgenoot van hoe hij zijn ziekte, de angstaanvallen en het herstel ervaart. Het boek is in korte, krachtige en schijnbaar luchtige hoofdstukken geschreven. Aanvankelijk is de titel mij onduidelijk, maar de betekenis volgt: 'Alles van die beste en mooi bly' is een Zuid-Afrikaanse groet die aan het slot van een brief geschreven wordt. Het betekent 'het allerbeste'.

Als partner van een depressieve man herken ik bepaalde situaties en vind ik het boek emotioneel confronterend, en daardoor soms moeilijk om te lezen. Allereerst geeft Carol Limonard heel goed weer hoe plotseling iemand overvallen kan worden door depressieve gevoelens en door angst- en paniekaanvallen. Ook laat hij zien hoe moeilijk de zoektocht naar de juiste diagnose en hulp kan zijn. In het begin van het boek vind ik het van de hak op de tak springen en de ongeordende gedachten van de schrijver lastig om te volgen. Later schrijft hij met meer rust en structuur. Van mijn eigen partner herken ik zijn strijd tegen negatieve gedachten. Sterker nog: door zijn ervaringen word ikzelf af en toe somber. Speciaal wanneer ik de chaotischer hoofdstukken lees, word ik meegetrokken in zijn depressie: zó voelt mijn partner zich dus in een depressieve periode! Carol Limonard heeft de neiging om de lat voor zichzelf te hoog te leggen en te blijven doorzetten totdat het ziekmakend wordt. Dat gevaar zie ik ook bij mijn partner regelmatig. Zo is het ook met de angst of de depressie ooit over zal gaan, of toch weer terug zal komen. Het houdt ons beiden bezig.

'Ik zoek een uitweg, wil ontsnappen. Wat ik zie, wat ik lees, wat ik hoor (niet wat ik voel), en ook het zweet in mijn kussen, zet me voortdurend aan het denken. Als ik zomaar een eindje ga fietsen ben ik in mijn hoofd een stukje aan het schrijven. Maar het schiet niet op. Mijn aandacht lijkt wel een soort cursor die woordenlijsten activeert. Elk woord, elke zinsnede genereert synoniemen en zinswendingen, waardoor ik telkens afdwaal. Na een kilometer fietsen heb ik een brainstorm over het bestrijden van vandalisme. Het zal wel komen door de tot de grond toe afgebroken uitkijktoren in het park. Het glinsteren van het asfalt irriteert me, van buiten, aan mijn ogen, maar ook van binnen, aan mijn hersencellen. Dit valt natuurlijk allemaal buiten de categorie "leuke dingen doen". En waar is die "doelloosheid" die tot "diepe ontspanning" kan leiden (...)? Nee, ik lijd aan doelzucht, dwangmatige doelgerichtheid, chronisch. Verspilling van energie dus. Pas als alles wazig wordt, en zelfs een luchtfoto van een krater me angst aanjaagt, pas dan geef ik het ziekelijke streven op.'

Herkenbaar
In het verhaal zitten diverse thema's zoals: overleven, doorzetten en paniek; depressie en cognitieve training; de relatie met zijn vrouw en zoon. Doordat er zoveel herkenbare thema's in het verhaal zitten, vind ik het boek zeker een aanrader voor naasten en andere directbetrokkenen. Het is goed om te lezen dat een depressief familielid best in de gaten kan hebben dat zijn ziekte grote impact op zijn omgeving heeft. Ook al wordt het niet altijd als zodanig opgemerkt door de omgeving. Carol Limonard beschrijft bijvoorbeeld hoe hij tot het besef komt dat zijn zoon lijdt onder de agressie die zijn ziekte met zich mee brengt. Zijn zoon gedraagt zich, uit zelf bescherming, af en toe ijzig. Hij bekent op een gegeven moment bang te zijn voor zijn vaders woedeaanvallen en te vrezen dat zijn ziekte niet over zal gaan. Hij vindt het heel erg dat het vertrouwde contact met zijn vader er niet meer is. Door erover te praten en door humor te gebruiken, herstellen zij hun band.

'Sorry, sorry, sorry. Mijn ziekteperiode heeft van jou ook veel gevraagd. Je hebt me van mijn minder aardige kant leren kennen. Mijn agressie is misschien wel het meest vervelende voor je geweest. Het is nog niet helemaal opgelost. Ik vind het afschuwelijk en hoop dat het helemaal zal verdwijnen. Je hebt ook gezegd datje het zo erg vond dat ons contact, de dingen die we samen deden, door mijn ziekte ineens werd afgebroken. Dat zei je toen we wel weer samen iets konden ondernemen. Maar waar moesten we beginnen? De Efteling, daar was je overheen gegroeid. We spraken af dat jij iets zou bedenken dat bij jouw leeftijd en de situatie paste. Je bedacht dat we samen naar een concert van Prince konden gaan. Met het vliegtuig heen en weer naar Londen, alleen voor het concert, want ja, stel je voor dat ik opeens onze hotelkamer niet meer uit durfde. Gelijk had je, zo zeker was ik toen nog niet van mezelf.'

Ervaringsboek
Mooi bly is behalve een 'ervaringsboek' ook een 'voorlichtingsboek' omdat de schrijver aangeeft hoe je onder andere negatieve denkpatronen kunt tegengaan door je cognitief te trainen. Door het verhaal heen is te lezen wat een depressie is, met welke verschijnselen het gepaard kan gaan, hoe je de depressie kunt behandelen en hoe je die kunt voorkomen.
Carol Limonard is aan dit boek begonnen vanuit een therapeutische opdracht. Ik ben onder de indruk van hoe hij zich optrekt aan het schrijven en mede daardoor zijn depressie overwint. Uiteindelijk wordt het schrijven zelf voor hem 'genieten'.

Verschenen juni 2009 in Relatief
Uitgave van Stichting Labyrint In Perspectief
Organisatie voor familieleden en directbetrokkenen van mensen met psychische of psychiatrische problemen

Gratis downloaden beeldverhaal

2009-06-05T13:15:00.005+02:00

Als vervolg op Mooi bly is nu DEPRESSIEF! IK? verschenen. Het is een verkorte versie van de voorlichting die Limonard geeft aan scholieren, studenten, hulpverleners, aan mensen die depressief zijn of zouden kunnen worden, en betrokkenen. Het verhaal wordt verteld aan de hand van veelzeggende afbeeldingen en onderschriften. In het Achteraf schetst Limonard de oorzaken van depressie en de wegen die kunnen leiden naar herstel. Het e-boek is gratis te downloaden op http://www.depressiefik.nl/

'Je vliegt er doorheen.'

'Prachtig boek, schitterende foto's.'

'Ik ga het al mijn cliënten aanbevelen.'

'Vlot uitgewerkt, met humor.'

'Een bijzonder boek waarmee veel mensen een dienst wordt bewezen.'

Recensie

2009-05-06T14:50:00.003+02:00

Scherpe zelfanalyse draaglijk door humor

Recensie door Liesbeth Schelling

Met zijn boek Mooi bly is Carol Limonard er in geslaagd indringend en helder te beschrijven wat er allemaal omgaat in iemand die lijdt aan angst en depressie. De gevolgen van de ziekte worden nauwgezet weergegeven, evenals de pogingen daar verandering in te brengen.

Het thema van het boek (angst en depressie) is een zwaar onderwerp, maar Limonard heeft een goede balans weten te vinden tussen licht en zwaar. Het meeleven met de hoofdpersoon wordt voor de lezer aanzienlijk verzacht door de humor die overal in het boek aanwezig is, zonder de ernst van de problemen te bagatelliseren.

De pijnlijke ervaringen zijn daarnaast zo ‘naakt’ en invoelbaar opgeschreven dat het verhaal me niet losliet. Waar Limonard óver schrijft stemt overeen met hóe hij schrijft. Zo schrijft hij meerdere malen dat hij een man is die hard is voor zichzelf. Deze hardheid of strengheid is sterk voelbaar, door de genadeloze manier waarop hij zichzelf gedurende het hele boek analyseert. Ik dacht soms: Phew, give yourself some slack! Iets milder voor je zelf mag ook wel. Om me daarna te realiseren dat hij dat al had verteld, dat die genadeloze hardheid nu juist een deel van zijn probleem is. Die overeenstemming maakt het boek zeer authentiek en geloofwaardig.

Daarom kon ik het ook maar moeilijk wegleggen. Nog één hoofdstuk, dan stop ik er echt mee, dacht ik telkens, om dan zo weer vijf hoofdstukken verder te lezen. Mooi bly is kortom een fascinerend boek. Een aanrader voor iedereen die graag egodocumenten leest, meer wil weten over angst en depressie of simpelweg een goed boek wil lezen.

Nu ook te koop bij alle grote internetboekhandels

2009-03-31T15:31:00.024+02:00

Mooi bly is niet alleen in alle boekwinkels te koop of te bestellen, maar ook bij Free Musketeers en alle bekende internetboekhandels.

Almere

Waar gaat het boek over?

2009-03-10T13:14:00.005+01:00

De hoofdpersoon in Mooi bly is 51 jaar oud als de diagnose wordt gesteld van een ernstige depressie. Uit psychologisch onderzoek blijkt dat hij al sinds zijn pubertijd depressieve perioden heeft doorgemaakt. Daarmee is de kans om na herstel terug te vallen 90%.

Ondanks dit sombere perspectief zet hij alles op alles om geestelijk gezond te worden. Algauw realiseert hij zich dat zijn zoon, als kind van een ouder met een psychiatrische problematiek, ook kwetsbaar is. Dat doet hem besluiten zijn ervaringen met depressie en bijkomende angst uit te werken in dit intieme, dikwijls geestige preventiedocument.

Elk jaar zijn er 289.000 mensen tussen de 18 en 65 jaar die voor het eerst een depressie krijgen. Het aantal bestaande gevallen in dezelfde leeftijdsgroep is 589.000. De behoefte aan adequate behandeling en preventie is dan ook groot.

Reacties van de eerste lezers

‘Je hebt iets waardevols in handen. Het plezier in het schrijven blinkt overal doorheen.’ – Rob Fassaert, psycholoog

‘Een indrukwekkend en goed geschreven persoonlijk verslag.’ – Coen Geertsema, Sebes & Van Gelderen Literair agentschap

‘Ik begon ergens te lezen en schoot meteen vol. Voor iemand die niet goed bij zijn emoties kan komen, kan je het wel heel goed opschrijven.’ – Gemma Majoor-Limonard, zus van de schrijver

‘Wat ik uitermate knap vind is dat waar de schrijver over schrijft klopt met hoe hij schrijft. De stijl, toon en opbouw van het boek functioneren bijna als symptomen van de beschreven ziekte. Daardoor is het ook zo indringend en overtuigend.’ – Liesbeth Schelling, lid Werkgroep Week van de Psychiatrie

‘Ontroerend en herkenbaar. De gedeelten over naaste familie zijn met humor beschreven.’ – Mieke Bult, Leesclub Hoogland

‘Het gezinsleven op de achtergrond maakt dit boek prettig om te lezen. Niet alleen voor de hoofdpersoon, ook voor de lezer is het een verzachtende omstandigheid.’ – Yvonne Jager, voorlichter Stichting Pandora

‘Zeer goed geschreven.’ – Tosca Ruijs, Uitgeverij Scriptum

‘Het boek is zonder twijfel heel waarheidsgetrouw, maar het mist te veel emoties: die worden wel genoemd maar niet voelbaar.’ – Jos Dröes, psychiater Bavo RNO Groep Rotterdam

Affiche publieksmiddag 'Depressie en ouderschap'

2009-03-09T12:08:00.004+01:00

Tijdens deze publieksmiddag zullen vooral ouders aan het woord komen die ervaring hebben met depressie en het effect daarvan op hun kinderen. Carol Limonard zal voorlezen uit zijn boek Mooi bly, waarin hij zijn 16-jarige zoon vertelt hoe het is om depressief en angstig te zijn. Aansluitend zal hij worden geïnterviewd door Jaap Meeuwsen

Publieksmiddag over depressie en ouderschap
Bibliotheektheater Rotterdam, Hoogstraat 10

Vrijdag 13 maart 2009
13.00 - 17.00 uur
Opgeven: secretariaat@basisberaad.nl of telefoon 010 - 466 5962
Gratis toegang

Artkel CVZ magazine over preventie

2009-01-06T21:06:00.018+01:00

‘Een echte depressie kun je voorkomen’

Els van Thiel

Tot nu toe was onduidelijk welke mogelijkheden de wet biedt om depressie te voorkomen. In het rapport Preventie van depressie: verzekerde zorg? schept CVZ daarover meer helderheid. Onderzoeker en psycholoog Anne Speijer heeft het rapport opgesteld.

‘Beginnende depressies kunnen met verschillende vormen van psychologische zorg behandeld worden. In de praktijk heerste veel onduidelijkheid over waar mensen aanspraak op konden maken. Nu het CVZ heeft vastgesteld welke therapieën tot de verzekerde zorg behoren, is er meer duidelijkheid gekomen voor de mensen met beginnende depressieve klachten.’
Verzekerd zijn: cognitieve gedragstherapie (gericht op de communicatie tussen patiënt en hulpverlener); Problem Solving Therapy (gaat uit van een gespreksmodel waarbij men problemen beter leert oplossen); psycho-educatie (bevat elementen van de hierboven genoemde therapieën, ook aangeduid met ‘minimale interventie’).

Kwetsbaarheidsfactoren

Het grootste risico lopen mensen die al eerder een depressie hebben gehad. In de vijf jaar na herstel van een depressie is er een kans van 70% om weer een nieuwe episode mee te maken. Iemand die drie eerdere depressieve perioden heeft doorgemaakt, heeft een kans van 90% op een vierde.
‘Wat een perspectief!’ zegt Carol Limonard. ‘Ik kreeg op mijn 51ste pas te horen dat ik ernstig depressief was en dat er door eerdere – veronachtzaamde – perioden een kans op terugval was van 90%.’ Limonard is vrijwilliger bij Stichting Pandora, die zich inzet voor mensen met psychische problemen. Hij geeft als ervaringsdeskundige voorlichting over depressie. ‘Als de kans op herhaling zo groot is, waarom zou je dan wachten op de eerste beginnende depressie? Waarom valt alleen het voorkomen van erger onder verzekerde zorg en niet het daadwerkelijk behoeden voor een depressie?’
Het antwoord is simpel, zegt Speijer. Als iemand aanspraak wil maken op vergoeding via de Zorgverzekeringwet móét er sprake zijn van schade voor de gezondheid, moeten er klachten zijn.
Van de Nederlandse bevolking heeft ieder jaar ongeveer tien procent last van een beginnende depressie. Daarvan is sprake als iemand langer dan twee weken één kernsymptoom heeft van depressie – bijvoorbeeld een sterk neerslachtige stemming – en maximaal drie andere symptomen zoals een ongeregelde slaap, ernstige vermoeidheid en gebrek aan eetlust. Per jaar ontvangen slechts 4.000 mensen met een beginnende depressie hulp voor hun klachten.

Mooi bly
Limonard kijkt niet op van dit getal. ‘Mensen weten soms zelf niet dat ze depressief zijn,’ zegt hij. ‘Bij mij werd de diagnose pas op middelbare leeftijd gesteld, terwijl uit later onderzoek bleek dat ik al sinds mijn pubertijd depressieve perioden had doorgemaakt. Die zijn toen niet gediagnosticeerd door de huisarts en evenmin door een psycholoog die ik later nog heb bezocht omdat ik me niet happy voelde. Iemand die vermoedt dat hij depressief is weet vaak niet dat er voorzieningen zijn waarvoor hij verzekerd is. Probeer uit het abracadabra van de polis maar eens op te maken dat je in aanmerking komt voor een therapie!’ Limonard heeft een boek geschreven over zijn ervaringen. In Mooi bly staat beschreven wat hij meemaakte toen hij mentaal instortte door een depressie. Zo open was hij niet altijd. Hij weet maar al te goed hoe vooroordelen en schaamte mensen ervan weerhouden hulp te zoeken. Zelf probeerde ik mijn ziekte zo lang mogelijk te verbergen. Dat was zo gewoon geworden dat ik het me niet eens meer bewust was. Toen ik het niet langer kon ontkennen, schaamde ik me. Ik wilde niemand zien, want ik was bang dat familie, vrienden en collega’s me zouden afwijzen.’
Limonard schreef het boek ook voor zijn zoon, als ‘preventiedocument’. Die zoon kreeg er tranen van in zijn ogen, maar kon er ook hard om lachen. De auteur heeft de titel ontleend aan de mooie Zuid-Afrikaanse uitdrukking ‘alles van die beste en mooi bly’. Het ga je goed.

Vitaal is de norm
‘Bij depressie is een afwachtende, rustige aanpak veelal niet schadelijk,’ zegt Speijer. Het is gebruikelijk eerst een periode af te wachten. De klachten kunnen vanzelf overgaan. Het is echter nog niet mogelijk te voorspellen bij wie dat zal gebeuren. Wanneer de klachten na verloop van tijd niet verdwijnen, gaat de hulpverlener van start met een lichte interventie. Als dat onvoldoende is zal een intensievere therapievorm worden ingezet.
Depressie staat in Nederland op de vierde plaats van de grote volksziekten. De kosten van depressie in de leeftijdsgroep tussen de 18 en 65 jaar bedragen jaarlijks 1,3 miljard euro. Het terugbrengen van het aantal mensen met een depressie betekent dus niet alleen minder menselijk lijden, maar ook een vermindering van de kosten die de gevolgen van depressie met zich meebrengen voor de samenleving.

Dit is een verkorte weergave van het artikel uit CVZ Magazine (winter 2008/2009), kwartaalblad van het College van zorgverzekeringen

Artikel Dagblad van het Noorden

2008-11-20T10:04:00.014+01:00

Gepubliceerd 14 november 2008

Diepe depressie met humor beschreven

Hij gleed af in een diepe depressie en klauterde er stapje voor stapje weer uit. Carol Limonard verhaalt in Mooi bly, een raamvertelling over angst en depressie over de geschiedenis van zijn ziekte. Het is allerminst een depressief boek. Mooi bly is luchtig geschreven, makkelijk leesbaar, met een vleugje humor.

Limonard richt zich in het boek tot zijn 16-jarige zoon. Die komt ook veelvuldig in de verhalen voor, net als de echtgenote van de schrijver. Het gaat over dingen die hij in het dagelijks leven tegenkomt. Over zijn behandeling en behandelaars. Over zijn emoties. En over boeken, schrijvers en schrijven. Schrijven als therapie. Schrijven als manier om greep te krijgen op de angsten en depressie.

Mooi bly is Carol Limonards (hij woont in Almere) debuut als schrijver. Eerder vertaalde hij werk van buitenlandse auteurs. In het Achteraf schrijft hij aan zijn zoon: ‘Depressief zijn is klote, en toch had ik het niet willen missen. Het was van levensbelang. Ik kon niet verder zonder een aantal dingen onder ogen te zien en te veranderen.’

Ellen Nijhof

Interview Almere Vandaag

2008-11-02T15:30:00.018+01:00

Gepubliceerd op 07 oktober 2008

‘Het werkte soms op zijn tranen’

Almere/Michelle Kooring – ‘Dit is mij te veel.’ Dat waren de woorden van Carol Limonards achttienjarige zoon na het lezen van het eerste hoofdstuk van zijn vaders boek Mooi bly. Het boek is een persoonlijke schets waarin Limonard aan zijn zoon beschrijft wat er al die jaren van depressie en angst nu precies met hem aan de hand was.

Het duurde een paar dagen voordat zijn zoon weer verder kon lezen. Hoewel het verhaal soms op zijn tranen werkte, lag hij dikwijls in een deuk. ‘Hij leest het boek nu samen met een paar van zijn klasgenoten, in de pauzes op school,’ vertelt Limonard trots.

De Almeerder begon met schrijven in opdracht van een psycholoog. ‘Ze wisten toen nog niet wat er met mij aan de hand was en in verband met de behandeling moest ik van alles opschrijven over mijn jeugd, relaties, werk enzovoorts. Op een bepaald moment werd ik naar een andere behandelaar doorgestuurd en hoefde ik niet meer te schrijven. Maar ik vond schrijven prettig en ben dus doorgegaan.’

Een boek schrijven en depressief zijn, zijn volgens Limonard tegenstrijdigheden. ‘Als je depressief bent heb je eigenlijk de kracht niet om te schrijven. Als je het dan toch doet is het niet echt samenhangend.’

De in Almere wonende schrijver was aanvankelijk niet van plan om een boek te schrijven. ‘Mijn zoon las stiekem een keer een stukje en riep toen: “Dit moet je uitgeven.” Toen ik mij eenmaal beter voelde, begon het zaadje dat hij geplant had te ontkiemen. Ik ben toen samenhang in al die stukken gaan aanbrengen door ze telkens aan mijn zoon te richten. Dat maakt het ook voor de lezer begrijpelijk. Diverse “proeflezers” hebben mij er uiteindelijk van overtuigd het ook echt uit te brengen.’

De titels van alle hoofdstukken

2008-09-18T16:33:00.007+02:00

Vooraf 10

Schrijfopdracht 12
Psycholoog 21
Geboorte 24
Wat heb ik toch? 27
Hometrainer 31
Woede 36
De opperstalmeester 41
Uitgaanstherapie 45
Donkere kamer 49
Huiselijke scène 54
Kip in de pan 58
Re-integratie 61
Paniekaanval 66
Crisiscentrum 70
Oplevingen 73
Literatuuronderzoek 77
Leuke dingetjes doen 81
Oefeningen in doelloosheid 84
Sadomasochistische tic 87
Hartslagcoherentie 90
Zo fit en monter 94
Podiumdier 100
Een mindere god 104
Mandy’s pet 107
Cliëntenrestaurant 113
Intiem wereldnieuws 120
Lijdende vorm 123
Hangplek 126
Ik ben een ook schildpad 131
De vier B’s 134
Feestzaal en polderland 137
Psychologisch rapport 141
Ruminatiegevaar 146
Aantrekkingskracht 150
Cognitieve training 154
Verdacht 159
Trauma 163
Bureaucratie de baas 166
Weerzien met Kenia 170
Het verhaal van de olifant 173
Zapcultuur 175
Samuel Pepys 176
Zweepslag 179
Koliek 183
Sorry, sorry, sorry 186
Gefingeerde brief 189
Dat dat zomaar kan! 193
Eigen praktijk beginnen 197
Kibbelen 202
Friendship of convenience 207
Adoreren 210
Wil om te leven 214
Vulgair-klassiek 219
Schrijversopleiding 224
Naar het Oude Land 227
De immoralist 232
Amen 237
Ontroerd 240
Laatste duwtje 243
Achteraf 247

Gelezen, gehoord, gezien 250

Foto's Tess, Rik, José en Carol

2008-09-09T14:58:00.015+02:00

Tess, onze Welsh Springer Spaniel, gevoelig karakter uit het boek

Promotiefoto Rik (18)

Klik hieronder voor zijn muziekwebsite.

http://www.cre8ionlimonard.com/

José en Carol in Greenwich, achter het Scheepvaartmuseum.

Boek kopen

2008-09-08T17:20:00.029+02:00

2e druk

Mooi bly – een preventieve vertelling
Carol Limonard
ISBN 978-90-484-0491-9
252 pagina's
€ 18,95

Klik hieronder om direct bij Free Musketeers te bestellen

http://www.freemusketeers.nl/index.php/pagina/boeken/aktie/details/boek/1392/mooi-bly.html

Boekfragment

2008-09-07T23:22:00.013+02:00

Cliëntenrestaurant

Na de toetsen sta ik op mijn beurt te wachten bij het buffet van het cliëntenrestaurant. Mevrouw Bertels die het psychologisch onderzoek leidde heeft daar telefonisch een broodje voor me besteld. In de vitrines liggen gebakken aardappelen, schnitzels, hamburgers, broccoli, vla, geen broodjes. De rij wordt langer: minstens dertig man. Afgezien van een te luide groet of een bestelling zwijgt men hier. Twee geüniformeerde keukenhulpen scheppen warm eten op en reiken het over de toonbank aan. Ach, neem gewoon een portie gebakken krieltjes, denk ik. Er is geen kassa. Bof ik even. Opeens – ik ben bijna aan de beurt – buigt een dik mens met woeste krullenbol zich over de vitrine en bijt me toe: ‘Wie bent u?’
Ah, een filosofische vraag.
Ik ben ontsnapt uit de isoleer en ik verrek van de honger, dus ik dacht… Maar dat zeg ik niet. Dit is geen plaats voor geestigheid. Dus ik antwoord: ‘Meneer Limonard,’ terwijl ik kalm mijn dienblad opschuif. De oudere keukenhulp glimlacht naar me.
‘Ben ik hier goed voor een broodje? Er is over gebeld, mevrouw Bertels.’
‘Dat is daar!’ hoor ik bits van rechts (Akela met de Krullen), terwijl ik de vrouw van de keuken blijf aankijken. Ze knikt bevestigend en ik volg haar blik naar een ronde tafel in de hoek van de eetzaal. Een ontbijttafel op schoolkamp, zo ziet die eruit.
Een magere vrouw duwt haar neus haast in de boterham die ze langzaam aan het besmeren is. Ik loop er naartoe. Voor ik naast haar ga zitten, stel ik me voor. Ik voel me belachelijk. Haar hand gaat slapjes omhoog, samen met haar hoofd en dunne gordijn van haar dat statisch geladen lijkt. Haar lippen bewegen maar ik hoor niets. Smakelijk eten, zou geforceerd klinken.
Later komt er onverwacht een blonde vrouw tussen ons in zitten. Ze heeft een opengewerkt sieraad om haar wijsvinger, een glimmende ring die twee vingerkootjes bedekt.
Wat doet ze hier in godsnaam, deze beach girl in strakke spijkerstof? Ze is over de dertig, en heeft waarschijnlijk een man en twee kinderen. In mijn hoofd zie ik haar op een terras van de zon genieten, met een glas rode wijn in haar hand. Ik houd me stil, denk, want zoals iedereen lijkt ze het liefst te zwijgen.
Opeens schiet me wat te binnen. Ze is Participerend Behandelaar, Mee-etend Therapeut. Ze moet onopvallend observeren, maar ze heeft een kater. Zal ze een beetje ontdooien als ik zeg dat ik hier ben voor een wetenschappelijk onderzoek? Of zal ik zeggen dat ze er prachtig uitziet? Nee, begin maar over die bijzondere ring. Vraag: Waarom lig jij niet op het Bloemendaalse Strand bruin te bakken? Ach, dat heeft ze niet nodig, zelfs haar borsten zijn van boven zachtbruin. ‘Moeten we de dienbladen terugbrengen?’ vraag ik. Met haar zilveren vinger wijst ze afwezig naar het buffet.

‘Eet ze nog,’ zeg ik en sta op.